Dziedzictwo i krajobraz kulturowy Europy WT-TR-DKE
Wykład nie jest przeglądem zabytków Europy. Wiedzę faktograficzną o obiektach studenci zdobywają na geografii krajów pielgrzymkowych, historii sztuki i patrologii. Wartość tych zajęć leży gdzie indziej: w wyposażeniu w narzędzia do rozumienia tego, co dzieje się dziś z religijną warstwą europejskiego krajobrazu — i jaka jest w tym procesie rola osoby, która oprowadza po nim grupy. Punktem wyjścia jest pytanie osiowe, do którego wracamy w każdym bloku. Ma ono dwa poziomy, które trzeba trzymać osobno. Empirycznie — na gruncie socjologii religii i geografii kultury — pytamy, co realnie dzieje się z religijnym komponentem krajobrazu: kto go utrzymuje, kto finansuje, kto nadaje mu znaczenie. Teologicznie pytamy o co innego: czy dziedzictwo pozbawione żywej wspólnoty, która je odczytuje, jest jeszcze dziedzictwem wiary, czy już tylko śladem po niej. Na zajęciach zawsze sygnalizuję, z którego porządku mówię — bez tego rozróżnienia wykład zamieniłby się w lament nad sekularyzacją zamiast w analizę. Absolwent tego kierunku stanie z grupą przed kościołem, który dla części uczestników jest miejscem modlitwy, dla części obiektem z listy UNESCO, a dla części jednym i drugim naraz. Przedmiot ma go do tej sytuacji przygotować.
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Punkty ECTS
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
W1 - Student charakteryzuje mechanizmy, którymi chrześcijaństwo organizowało przestrzeń europejską — sieć klasztorną, miasto katedralne, parafię jako jednostkę przestrzenną, krajobraz dewocyjny małej skali i szlak — oraz ilustruje każdy z nich przykładem śródziemnomorskim i polskim.
W2 - Student rekonstruuje europejski krajobraz kulturowy jako palimpsest, rozpoznając w nim warstwę antyczną, żydowską i muzułmańską obok chrześcijańskiej, i opisuje konwersję znaczeń obiektu bez sprowadzania jej do konfliktu.
W3 - Student definiuje pojęcia krajobrazu asocjacyjnego, wspólnoty dziedzictwa, łańcucha pamięci, religii zastępczej i autoryzowanego dyskursu dziedzictwa oraz wskazuje dokument lub autora, z którego każde z nich pochodzi.
W4 - Student referuje spór o sekularyzację w wersji klasycznej i rewizjonistycznej, wskazując dane, na których opiera się każde ze stanowisk.
U1 - Student analizuje wybrany element krajobrazu kulturowego jako proces, a nie jako stan: wskazuje co najmniej trzy warstwy znaczeniowe i moment, w którym znaczenie obiektu uległo przesunięciu.
U2 - Student przygotowuje dwie sprofilowane narracje przewodnickie tego samego obiektu — dla grupy pielgrzymkowej i dla grupy turystyki kulturowej — każdą otwartą tematem interpretacyjnym w rozumieniu modelu TORE.
U3 - Student rozdziela w opisie obiektu ustalenie empiryczne, sąd teologiczny i interpretację własną oraz stosuje aparat pojęciowy wykładu jako narzędzie opisu, nie jako ozdobnik.
K1 - Student jest gotów uzasadnić własne decyzje narracyjne wobec zróżnicowanej światopoglądowo grupy i wskazać granicę, poza którą interpretacja przestaje być uczciwa wobec obiektu albo wobec słuchacza.
K2 - Student jest gotów zająć stanowisko w sporze o to, czy patrymonializacja religii jest dla Kościoła szansą czy zagrożeniem, i bronić go wobec kontrargumentu.
Kryteria oceniania
Składowe oceny końcowej:
Projekt: dossier interpretacyjne miejsca — 60%
Kolokwium pojęciowe (pisemne, pytania otwarte) — 25%
Aktywność w dyskusjach blokowych — 15%
Progi punktowe (skala 0–100):
bardzo dobry — od 90 pkt
dobry plus — od 80 pkt
dobry — od 70 pkt
dostateczny plus — od 60 pkt
dostateczny — od 50 pkt
Rubryka oceny projektu:
1) Rzetelność faktograficzna i źródłowa — 0–20 pkt: poprawność ustaleń, jakość i różnorodność źródeł, brak fabrykacji, poprawny zapis bibliograficzny
2) Analiza warstw — 0–20 pkt: czy obiekt jest opisany jako proces, a nie jako stan; czy wskazano momenty przesunięcia znaczeń
3) Zastosowanie aparatu pojęciowego — 0–20 pkt: trafność użycia pojęć; rozdzielenie porządku empirycznego, teologicznego i interpretacyjnego
4) Jakość narracji — 0–20 pkt: obecność i moc tematu interpretacyjnego; realne zróżnicowanie A i B; komunikatywność
5) Komentarz metodyczny — 0–20 pkt: świadomość własnych decyzji; refleksja nad granicą perswazji; samodzielność sądu.
Etapy pośrednie są obowiązkowe. Dossier narasta wraz z wykładem. Niedotrzymanie etapów obniża ocenę niezależnie od punktacji.
Obiekty nie mogą się powtarzać. Wybór ostaje zatwierdzony na etapie 1; kto zgłosi obiekt już zajęty, dobiera inny.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: