Sztuka komunikacji WSR-NR-1-SKx

Komunikacja dotyczy procesu przekazywania i odbierania treści (wiadomości) dotyczących relacji człowieka z drugim człowiekiem i ze światem, a także tworzenia relacji interpersonalnych i współdziałania w społeczeństwie. W komunikacji interpersonalnej człowiek uczestniczy jako indywidualna, niepowtarzalna osoba wraz ze swoim osobistym i życiowym powołaniem, które mają wpływ na sposób komunikowania się z otoczeniem, zwłaszcza na naturę i metody komunikowania się z innymi ludźmi w społeczności ludzkiej.
Polskie słowo: komunikacja etymologicznie wywodzi się z języka łacińskiego od czasownika: communicare (przekazywać, porozumiewać się), co oznacza: bycie w relacji, w związku z, uczestniczenie w. Istotą komunikacji jest kontaktowanie się człowieka z innymi ludźmi i ze światem. Dzięki komunikacji tworzy się sieć związków społecznych, ale komunikowanie jest też przejawem kultury, która w wąskim rozumieniu polega właśnie na komunikacji. Wyrazem kultury jest język, o którym Ferdinand de Saussere twierdził, że jest zbiorem norm społecznych umożliwiających porozumiewanie się. Komunikacja dotyczy więc bezpośrednio najpierw człowieka, ale dotyczy również społeczeństwa i kultury.
Komunikowanie pełni różne funkcje. Może to być przekaz informacji, pomoc w zrozumieniu siebie i innych, pomoc w poznawaniu świata fizycznego i kultury, sposób oddziaływanie na innych, tworzenie więzi wspólnotowych lub społecznych, interakcja i koordynacja działań, gromadzenie i przekaz doświadczenia oraz tradycji społeczno-kulturowej. Komunikowanie przebiega na różnych poziomach i zakresach – od komunikowania między jednostkami poprzez komunikowanie grupowe aż do komunikacji globalnej. Różne są też środki, sposoby i metody komunikowania oraz jego natężenie i efektywność.
W definiowaniu pojęcia komunikacji uwzględnić również należy łacińskie słowo: communio. które oznacza wspólność, albo w szerszym znaczeniu społeczność. Komunikowanie oznaczałoby zatem tworzenie relacji interpersonalnych i wchodzenie we wspólnotę, albo w społeczeństwo. W pojęciu komunii ujawnia się również pewien dynamizm, który oddają takie słowa, jak: transmisja, przekaz. Można zatem uznać, że komunikacja to wchodzenie w interakcje interpersonalne, aby przekazywać komunikaty, które umożliwią nawiązywanie bliskich więzi wspólnotowych lub szerzej rozumianych relacji społecznych.
Komunikacja oznacza przekazywanie informacji w sposób werbalny, albo niewerbalny. Komunikowanie może więc nie tylko informować, czyli oznaczać dzielenie się własnymi poglądami, ale także może wyrażać stany emocjonalno-uczuciowe, motywować lub demotywować (pochwała, krytyka). Komunikacja ma za cel informowanie, dlatego nie może zastępować działalności edukacyjnej, dydaktycznej, pedagogicznej, społecznej, kulturalnej czy religijnej. Komunikacja osiąga swój cel, gdy następuje skuteczny przekaz informacji od nadawcy do odbiorcy. Z tej racji podstawowym warunkiem komunikacji jest przekazywanie informacji w sposób zrozumiały dla obu stron. W dużej mierze decyduje o tym wybór odpowiedniego nośnika informacji (komunikat werbalny, niewerbalny). W procesie komunikowania należy również unikać zniekształceń przez czynniki zewnętrzne (szum komunikacyjny). Komunikacja jest skuteczna, gdy informacja zostanie odebrana przez adresata.
Komunikacja ma charakter dynamiczny i zawsze jest to proces wymiany, na który składa się 7 zasadniczych elementów: 1) nadawca informacji, 2) kodowanie – przekształcenie informacji w symboliczną postać, 3) informacja – zakodowana wiadomość, 4) kanał – środek przekazu (komunikacja werbalna lub niewerbalna) 5) dekodowanie – zrozumienie treści informacji, 6) odbiorca – adresat informacji, 7) sprzężenie zwrotne – komunikat zwrotny o zrozumieniu informacji odebranej.
W teorii i praktyce komunikacji istnieją również modele komunikacji religijnej, stosowane w naukach teologicznych. W procesie komunikacji z punktu widzenia teologii należy uwzględniać czynnik boski. Modele komunikacji stosowane w naukach teologicznych oparte są na analogiach i posiadają charakter otwarty, a jednocześnie dotyczą jedynie poszczególnych aspektów komunikacji religijnej.

Komunikacja dotyczy procesu przekazywania i odbierania treści (wiadomości) dotyczących relacji człowieka z drugim człowiekiem i ze światem, a także tworzenia relacji interpersonalnych i współdziałania w społeczeństwie. W komunikacji interpersonalnej człowiek uczestniczy jako indywidualna, niepowtarzalna osoba wraz ze swoim osobistym i życiowym powołaniem, które mają wpływ na sposób komunikowania się z otoczeniem, zwłaszcza na naturę i metody komunikowania się z innymi ludźmi w społeczności ludzkiej.
Polskie słowo: komunikacja etymologicznie wywodzi się z języka łacińskiego od czasownika: communicare (przekazywać, porozumiewać się), co oznacza: bycie w relacji, w związku z, uczestniczenie w. Istotą komunikacji jest kontaktowanie się człowieka z innymi ludźmi i ze światem. Dzięki komunikacji tworzy się sieć związków społecznych, ale komunikowanie jest też przejawem kultury, która w wąskim rozumieniu polega właśnie na komunikacji. Wyrazem kultury jest język, o którym Ferdinand de Saussere twierdził, że jest zbiorem norm społecznych umożliwiających porozumiewanie się. Komunikacja dotyczy więc bezpośrednio najpierw człowieka, ale dotyczy również społeczeństwa i kultury.
Komunikowanie pełni różne funkcje. Może to być przekaz informacji, pomoc w zrozumieniu siebie i innych, pomoc w poznawaniu świata fizycznego i kultury, sposób oddziaływanie na innych, tworzenie więzi wspólnotowych lub społecznych, interakcja i koordynacja działań, gromadzenie i przekaz doświadczenia oraz tradycji społeczno-kulturowej. Komunikowanie przebiega na różnych poziomach i zakresach – od komunikowania między jednostkami poprzez komunikowanie grupowe aż do komunikacji globalnej. Różne są też środki, sposoby i metody komunikowania oraz jego natężenie i efektywność.
W definiowaniu pojęcia komunikacji uwzględnić również należy łacińskie słowo: communio. które oznacza wspólność, albo w szerszym znaczeniu społeczność. Komunikowanie oznaczałoby zatem tworzenie relacji interpersonalnych i wchodzenie we wspólnotę, albo w społeczeństwo. W pojęciu komunii ujawnia się również pewien dynamizm, który oddają takie słowa, jak: transmisja, przekaz. Można zatem uznać, że komunikacja to wchodzenie w interakcje interpersonalne, aby przekazywać komunikaty, które umożliwią nawiązywanie bliskich więzi wspólnotowych lub szerzej rozumianych relacji społecznych.
Komunikacja oznacza przekazywanie informacji w sposób werbalny, albo niewerbalny. Komunikowanie może więc nie tylko informować, czyli oznaczać dzielenie się własnymi poglądami, ale także może wyrażać stany emocjonalno-uczuciowe, motywować lub demotywować (pochwała, krytyka). Komunikacja ma za cel informowanie, dlatego nie może zastępować działalności edukacyjnej, dydaktycznej, pedagogicznej, społecznej, kulturalnej czy religijnej. Komunikacja osiąga swój cel, gdy następuje skuteczny przekaz informacji od nadawcy do odbiorcy. Z tej racji podstawowym warunkiem komunikacji jest przekazywanie informacji w sposób zrozumiały dla obu stron. W dużej mierze decyduje o tym wybór odpowiedniego nośnika informacji (komunikat werbalny, niewerbalny). W procesie komunikowania należy również unikać zniekształceń przez czynniki zewnętrzne (szum komunikacyjny). Komunikacja jest skuteczna, gdy informacja zostanie odebrana przez adresata.
Komunikacja ma charakter dynamiczny i zawsze jest to proces wymiany, na który składa się 7 zasadniczych elementów: 1) nadawca informacji, 2) kodowanie – przekształcenie informacji w symboliczną postać, 3) informacja – zakodowana wiadomość, 4) kanał – środek przekazu (komunikacja werbalna lub niewerbalna) 5) dekodowanie – zrozumienie treści informacji, 6) odbiorca – adresat informacji, 7) sprzężenie zwrotne – komunikat zwrotny o zrozumieniu informacji odebranej.
W teorii i praktyce komunikacji istnieją również modele komunikacji religijnej, stosowane w naukach teologicznych. W procesie komunikacji z punktu widzenia teologii należy uwzględniać czynnik boski. Modele komunikacji stosowane w naukach teologicznych oparte są na analogiach i posiadają charakter otwarty, a jednocześnie dotyczą jedynie poszczególnych aspektów komunikacji religijnej.