Zaburzenia neurorozwojowe WPS-NPS-ZNR
Zaburzenia neurorozwojowe można rozumieć znacznie lepiej wtedy, gdy nie zaczyna się od diagnozy, lecz od pytania: co i w jaki sposób mogło zaburzyć rozwój układu nerwowego, funkcji poznawczych i zachowania? Taka perspektywa stanowi punkt wyjścia tego przedmiotu.
Zajęcia łączą wiedzę z zakresu neuropsychologii, neuronauki, rozwoju układu nerwowego i genetyki behawioralnej z analizą obrazu klinicznego zaburzeń neurorozwojowych. Student uczy się patrzeć na objawy jako na efekt określonych mechanizmów rozwojowych, genetycznych i środowiskowych, a także dostrzegać, że podobne zachowania mogą mieć odmienne podłoże i pełnić różne funkcje.
Szczególny nacisk położony jest na rozwijanie myślenia diagnostycznego: różnicowanie możliwych mechanizmów etiopatogenezy, formułowanie hipotez na podstawie krótkich opisów przypadków, analizę funkcjonalnych zależności zachowań językowych oraz identyfikowanie czynników podtrzymujących zachowania trudne. Student uczy się także łączyć rozpoznaną funkcję zachowania z ogólnym kierunkiem dalszego postępowania.
Przedmiot stanowi naturalne rozwinięcie wcześniejszej wiedzy z anatomii i fizjologii układu nerwowego oraz neuropsychologii. Pokazuje ciągłość między prawidłowym rozwojem funkcji a ich zaburzeniem: skoro dana zdolność, funkcja lub zachowanie mogą ulec zaburzeniu, musiały wcześniej powstać w określonym procesie rozwojowym — i to właśnie ten proces staje się kluczem do ich zrozumienia.
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
E-Learning
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
W1. Student rozróżnia czynniki genetyczne, środowisko wspólne i specyficzne oraz podstawowe formy korelacji i interakcji gen–środowisko w etiopatogenezie zaburzeń neurorozwojowych. [PS_W14]
W2. Student różnicuje obrazy kliniczne wybranych zaburzeń neurorozwojowych, odnosząc je do ich podstawowych mechanizmów etiopatogenetycznych i możliwych trudności diagnostycznych. [PS_W14]
W3. Student analizuje zależności między kluczowymi etapami rozwoju układu nerwowego a mechanizmami powstawania wybranych zaburzeń neurorozwojowych. [PS_W14]
W4. Student analizuje funkcjonalne zależności zachowań językowych na podstawie cech wypowiedzi i kontekstu ich występowania, uwzględniając możliwe rozszerzenia kontroli bodźcowej. [PS_W14]
W5. Student wyjaśnia zasady funkcjonalnej oceny zachowań trudnych oraz zależność między funkcją zachowania a doborem ogólnego kierunku postępowania. [PS_W16]
U1. Student dobiera ogólny sposób dalszego postępowania psychologicznego do obrazu klinicznego przedstawionego w krótkim opisie przypadku. [PS_U07]
U2. Student identyfikuje prawdopodobną funkcję zachowania trudnego na podstawie wzorca wyników funkcjonalnej oceny zachowania. [PS_U07]
U3. Student dobiera ogólny kierunek postępowania odpowiedni do funkcji zachowania trudnego zidentyfikowanej na podstawie analizy funkcjonalnej. [PS_U07]
Kryteria oceniania
Kryteria szczegółowe określono dla ocen 3,0, 4,0 i 5,0.
Ocena 3,5 oznacza spełnienie kryteriów właściwych dla oceny 3,0 oraz częściowe spełnienie kryteriów właściwych dla oceny 4,0.
Ocena 4,5 oznacza spełnienie kryteriów właściwych dla oceny 4,0 oraz częściowe spełnienie kryteriów właściwych dla oceny 5,0.
W1. Student rozróżnia czynniki genetyczne, środowisko wspólne i specyficzne oraz podstawowe formy korelacji i interakcji gen–środowisko w etiopatogenezie zaburzeń neurorozwojowych.
3,0: Student poprawnie rozpoznaje podstawowe typy czynników etiopatogenetycznych i rozróżnia ich główne kategorie w typowych przykładach, choć jego odpowiedzi mogą być częściowo uproszczone lub niepełne.
4,0: Student poprawnie i samodzielnie różnicuje czynniki genetyczne, środowisko wspólne i specyficzne oraz podstawowe formy korelacji i interakcji gen–środowisko, trafnie odnosząc je do przedstawionych przykładów.
5,0: Student trafnie i samodzielnie analizuje złożone lub niejednoznaczne przykłady, poprawnie różnicuje współdziałające mechanizmy genetyczne i środowiskowe oraz uzasadnia ich znaczenie dla etiopatogenezy zaburzeń neurorozwojowych.
W2. Student różnicuje obrazy kliniczne wybranych zaburzeń neurorozwojowych, odnosząc je do ich podstawowych mechanizmów etiopatogenetycznych i możliwych trudności diagnostycznych.
3,0: Student rozpoznaje podstawowe cechy obrazu klinicznego i wskazuje najbardziej prawdopodobne różnice między typowymi przypadkami, choć jego uzasadnienie może być częściowe lub uproszczone.
4,0: Student poprawnie i samodzielnie różnicuje obrazy kliniczne, trafnie wskazuje cechy diagnostycznie istotne oraz odnosi je do podstawowych mechanizmów etiopatogenetycznych.
5,0: Student trafnie analizuje złożone lub niejednoznaczne przypadki, rozpoznaje możliwe pułapki diagnostyczne, różnicuje konkurencyjne hipotezy i uzasadnia je poprzez odniesienie do mechanizmów etiopatogenetycznych.
W3. Student analizuje zależności między kluczowymi etapami rozwoju układu nerwowego a mechanizmami powstawania wybranych zaburzeń neurorozwojowych.
3,0: Student wskazuje podstawowe zależności między etapem rozwoju układu nerwowego a możliwym mechanizmem zaburzenia, choć jego analiza może być uproszczona i wymagać oparcia na typowych przykładach.
4,0: Student poprawnie i samodzielnie analizuje zależności między etapami rozwoju układu nerwowego a mechanizmami powstawania zaburzeń oraz przewidywanymi konsekwencjami dla funkcjonowania.
5,0: Student analizuje wieloczynnikowe i bardziej złożone zależności rozwojowe, trafnie łączy mechanizm zakłócenia z jego możliwymi konsekwencjami i uzasadnia tok rozumowania.
W4. Student analizuje funkcjonalne zależności zachowań językowych na podstawie cech wypowiedzi i kontekstu ich występowania, uwzględniając możliwe rozszerzenia kontroli bodźcowej.
3,0: Student poprawnie rozpoznaje podstawowe zależności funkcjonalne zachowań językowych w typowych przykładach oraz identyfikuje podstawowe znaczenie kontekstu.
4,0: Student samodzielnie i poprawnie analizuje zależności funkcjonalne na podstawie wypowiedzi i kontekstu oraz różnicuje typy rozszerzeń kontroli bodźcowej.
5,0: Student trafnie analizuje niejednoznaczne lub złożone przykłady, rozróżnia konkurencyjne interpretacje funkcjonalne i precyzyjnie uzasadnia rolę kontekstu oraz kontroli bodźcowej.
W5. Student wyjaśnia zasady funkcjonalnej oceny zachowań trudnych oraz zależność między funkcją zachowania a doborem ogólnego kierunku postępowania.
3,0: Student poprawnie wyjaśnia podstawową logikę funkcjonalnej oceny zachowania i wskazuje, że podobne topograficznie zachowania mogą pełnić różne funkcje.
4,0: Student poprawnie i samodzielnie wyjaśnia zależność między funkcją zachowania a kierunkiem postępowania oraz interpretuje tę zależność w typowych przykładach.
5,0: Student trafnie wyjaśnia złożone zależności między warunkami środowiskowymi, funkcją zachowania i dalszym postępowaniem oraz uzasadnia, dlaczego podobne zachowania mogą wymagać odmiennych kierunków działania.
U1. Student dobiera ogólny sposób dalszego postępowania psychologicznego do obrazu klinicznego przedstawionego w krótkim opisie przypadku.
3,0: Student wskazuje adekwatny ogólny kierunek dalszego postępowania w typowym przypadku, choć uzasadnienie wyboru może być częściowe lub uproszczone.
4,0: Student samodzielnie dobiera adekwatny sposób dalszego postępowania i uzasadnia wybór na podstawie istotnych elementów obrazu klinicznego.
5,0: Student trafnie dobiera sposób dalszego postępowania w przypadkach złożonych lub niejednoznacznych, uwzględnia alternatywne możliwości i przekonująco uzasadnia wybór.
U2. Student identyfikuje prawdopodobną funkcję zachowania trudnego na podstawie wzorca wyników funkcjonalnej oceny zachowania.
3,0: Student poprawnie wskazuje najbardziej prawdopodobną funkcję zachowania w typowym, jednoznacznym wzorcu wyników.
4,0: Student samodzielnie interpretuje wzorzec wyników i trafnie identyfikuje funkcję zachowania, odwołując się do istotnych różnic między warunkami oceny.
5,0: Student trafnie interpretuje także bardziej złożone lub mniej jednoznaczne wzorce wyników, rozważa konkurencyjne możliwości i uzasadnia wskazanie najbardziej prawdopodobnej funkcji zachowania.
U3. Student dobiera ogólny kierunek postępowania odpowiedni do funkcji zachowania trudnego zidentyfikowanej na podstawie analizy funkcjonalnej.
3,0: Student dobiera ogólny kierunek postępowania zgodny z typową i jednoznacznie zidentyfikowaną funkcją zachowania.
4,0: Student samodzielnie dobiera kierunek postępowania adekwatny do funkcji zachowania i poprawnie uzasadnia związek między funkcją a proponowanym działaniem.
5,0: Student trafnie dobiera kierunek postępowania w bardziej złożonych przypadkach, uwzględnia ograniczenia i możliwe alternatywy oraz uzasadnia wybór na podstawie analizy funkcjonalnej.
Praktyki zawodowe
nie dotyczy
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: