Seminarium magisterskie WP-PR-SEM-4DF

EU1 (PR_U01) — Student interpretuje teksty prawne z zakresu prawa kontraktów w obrocie krajowym i międzynarodowym, w tym akty prawa unijnego, regulacje modelowe (CFR, PEICL), konwencje przewozowe oraz reguły handlowe (INCOTERMS), stosując reguły wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, także w kontekście konkretnych zdarzeń prawnych.
EU2 (PR_U02) — Student samodzielnie formułuje problem badawczy, dobiera właściwą metodę badawczą oraz wykorzystuje wiedzę teoretyczną z zakresu prawa cywilnego i prawa kontraktów do opisu, analizy i rozwiązywania konkretnych zagadnień prawnych, w tym z zakresu prawa ubezpieczeń, arbitrażu i mediacji.
EU3 (PR_U03) — Student analizuje rolę norm prawa cywilnego i prawa kontraktów w kształtowaniu zjawisk społecznych i gospodarczych, w tym skutki reformy prawa cywilnego oraz projektowanych regulacji kodeksu ubezpieczeń gospodarczych dla praktyki obrotu.
EU4 (PR_U04) — Student prognozuje skutki obowiązujących i projektowanych regulacji prawa cywilnego, wykorzystując właściwe metody tworzenia, interpretacji i stosowania norm prawnych oraz systemy informacji prawnej.
EU5 (PR_U05) — Student wiąże wiedzę teoretyczną z zakresu prawa prywatnego z opisem, wyjaśnianiem i oceną współczesnych zjawisk gospodarczych i społecznych, w tym dotyczących pośrednictwa w prawie cywilnym, charakteru prawnego ugody oraz instytucji arbitrażu i mediacji.
EU6 (PR_U06) — Student proponuje rozwiązanie konkretnego konfliktu prawnego z zakresu prawa kontraktów lub prawa ubezpieczeń, posługując się procedurą cywilną, arbitrażową lub mediacyjną, z uwzględnieniem przepisów prawa krajowego i międzynarodowego.
EU7 (PR_U07) — Student przygotowuje pracę pisemną na wysokim poziomie naukowym – w szczególności pracę magisterską – spełniającą wymogi metodologiczne, warsztatowe i formalne, z zastosowaniem metody dogmatycznej, prawnoporównawczej i historycznoprawnej.
EU8 (PR_U08) — Student sporządza podstawowy projekt aktu normatywnego lub aktu stosowania prawa z zakresu prawa cywilnego, prawa kontraktów lub prawa ubezpieczeń, z zachowaniem zasad techniki prawodawczej i z wykorzystaniem nowoczesnych technologii informacyjnych.
EU9 (PR_U09) — Student jasno i precyzyjnie prezentuje wyniki badań naukowych oraz formułuje i uzasadnia stanowisko w sprawach dotyczących prawa cywilnego i prawa kontraktów, zarówno w formie pisemnej (praca magisterska, opracowania analityczne), jak i ustnej (prezentacje seminaryjne, dyskusja naukowa).
EK1 (PR_K01) — Student systematycznie pogłębia i aktualizuje wiedzę z zakresu prawa kontraktów, prawa ubezpieczeń i alternatywnych metod rozwiązywania sporów, śledząc zmiany w aktach normatywnych, orzecznictwie i doktrynie, oraz jest przygotowany do podjęcia kształcenia w szkole doktorskiej.
EK2 (PR_K02) — Student identyfikuje i rozstrzyga dylematy etyczne i zawodowe związane z wykonywaniem zawodów prawniczych, łącząc rzetelność naukową z zasadami etyki akademickiej i zawodowej, w szczególności w zakresie prawidłowego cytowania i samodzielności naukowej.
EK3 (PR_K03) — Student współpracuje w grupie podczas zajęć seminaryjnych – przyjmując role referenta, dyskutanta i recenzenta – oraz uczestniczy w przygotowaniu projektów naukowych z uwzględnieniem aspektów prawnych, ekonomicznych i społecznych.
EK4 (PR_K04) — Student wyznacza priorytety i samodzielnie planuje kolejne etapy realizacji pracy magisterskiej, terminowo wykonuje zadania wyznaczone przez promotora oraz podejmuje decyzje badawcze samodzielnie i w ramach konsultacji seminaryjnych.
EK5 (PR_K05) — Student formułuje krytyczne opinie i samodzielne sądy w kwestiach dotyczących regulacji prawa cywilnego, prawa kontraktów i prawa ubezpieczeń, działając w sposób twórczy i przedsiębiorczy przy poszukiwaniu optymalnych rozwiązań prawnych.

Forma i warunki zaliczenia
Zaliczenie na ocenę w każdym semestrze. Warunkiem zaliczenia semestru jest zrealizowanie etapu pracy magisterskiej wyznaczonego przez promotora – na IV roku w szczególności zatwierdzenie przez promotora tematu i konspektu pracy oraz przedstawienie wyników kwerendy źródeł, na V roku przedłożenie kolejnych rozdziałów, a w ostatnim semestrze – kompletnego tekstu pracy magisterskiej.

Składowe oceny końcowej
Ocena końcowa ustalana jest przez promotora na podstawie całokształtu pracy studenta w danym semestrze według następujących składowych i wag:
– postępy w realizacji pracy magisterskiej (terminowość i jakość kolejnych etapów: temat, teza, struktura, analiza źródeł, wnioski) – 50%;
– prezentacje seminaryjne i aktywny udział w dyskusji naukowej – 30%;
– terminowość realizacji zadań wyznaczonych przez promotora oraz aktywność na zajęciach – 20%.
Każda składowa oceniana jest w skali 2,0–5,0; ocena końcowa jest średnią ważoną ocen składowych, zaokrągloną do najbliższej oceny w skali. Warunkiem koniecznym uzyskania oceny pozytywnej jest osiągnięcie efektów z zakresu kompetencji społecznych (EK1–EK5). Nieosiągnięcie tych efektów – w szczególności naruszenie zasad rzetelności naukowej – skutkuje oceną niedostateczną niezależnie od wyników w zakresie umiejętności.

Kryteria ocen (efekty EU1–EU9)
Ocena 5,0 — Student w pełni samodzielnie formułuje problem badawczy i cel pracy, dobiera właściwe metody badawcze i konsekwentnie je stosuje. Przeprowadza wnikliwą, wieloaspektową analizę źródeł prawa i literatury, w tym obcojęzycznej, oraz formułuje oryginalne, dobrze uzasadnione wnioski. Tekst pracy spełnia wszelkie wymogi formalne i naukowe co do struktury, aparatu pojęciowego, przypisów i bibliografii. Prezentacje seminaryjne są wzorcowo przygotowane; wszystkie terminy zostały dotrzymane.
Ocena 4,5 — Student samodzielnie i sprawnie realizuje wszystkie etapy procesu badawczego. Praca wyróżnia się jakością argumentacji prawniczej i rzetelnością naukową, z nielicznymi uchybieniami o charakterze warsztatowym. Prezentacje seminaryjne są dobrze przygotowane i poparte analizą źródeł.
Ocena 4,0 — Student poprawnie realizuje kolejne etapy pracy naukowej: formułuje tezy, analizuje źródła, konstruuje argumentację i wyciąga wnioski. Praca jest poprawna metodologicznie i warsztatowo; prezentacje seminaryjne są rzetelne, choć niekiedy wymagają uzupełnienia lub korekty wskazanej przez promotora.
Ocena 3,5 — Student realizuje podstawowe etapy procesu badawczego, jednak w istotnym zakresie korzysta ze wsparcia promotora. Analiza źródeł jest poprawna, lecz powierzchowna lub niekompletna. Praca wymaga wyraźnych poprawek w zakresie warsztatu naukowego, struktury lub głębokości analizy.
Ocena 3,0 — Student przy znaczącym wsparciu promotora spełnia minimalne wymagania stawiane w danym semestrze. Analiza źródeł jest schematyczna, a wnioski formułowane są ogólnikowo lub niewystarczająco uzasadnione.
Ocena 2,0 — Student nie osiągnął zakładanych efektów uczenia się: nie przedłożył wymaganego etapu pracy, nie jest w stanie sformułować problemu badawczego ani przeprowadzić analizy źródeł w stopniu spełniającym minimalne wymogi naukowe, nawet przy wsparciu promotora.

Kompetencje społeczne (EK1–EK5) – wyłącznie kryterium OSIĄGNĄŁ / NIE OSIĄGNĄŁ
OSIĄGNĄŁ — Student systematycznie uczestniczy w pracach seminarium, terminowo realizuje kolejne etapy pracy magisterskiej, aktywnie uczestniczy w dyskusji naukowej, wykazuje otwartość na krytykę merytoryczną i konstruktywnie odnosi się do uwag innych uczestników, przestrzega zasad rzetelności naukowej i etyki akademickiej, w szczególności zasad prawidłowego cytowania i zakazu plagiatu.
NIE OSIĄGNĄŁ — Student nie realizuje terminowo kolejnych etapów pracy magisterskiej, uchyla się od dyskusji naukowej lub narusza zasady rzetelności akademickiej (w tym przedstawia pracę przygotowaną niesamodzielnie albo nieprawidłowo cytuje źródła).

Promotor może podwyższyć ocenę końcową o pół stopnia w przypadku wyjątkowej aktywności naukowej studenta (udział w konferencjach, publikacje).

I. Literatura obowiązkowa
Podręczniki i monografie podstawowe
1. Z. Radwański, A. Olejniczak, J. Grykiel, Zobowiązania – część ogólna, wyd. 17, C.H. Beck, Warszawa 2026 (lub wydanie nowsze).
2. A. Brzozowski, J. Jastrzębski, M. Kaliński, E. Skowrońska-Bocian, Zobowiązania. Część ogólna, wyd. 5, Wolters Kluwer, Warszawa 2024 (lub wydanie nowsze).
3. Z. Radwański, J. Panowicz-Lipska, M. Lemkowski, K. Mularski, Zobowiązania – część szczegółowa, wyd. 16, C.H. Beck, Warszawa 2026 (lub wydanie nowsze).
4. Z. Radwański, A. Olejniczak, Prawo cywilne – część ogólna, wyd. 18, C.H. Beck, Warszawa 2025 (lub wydanie nowsze).
5. E. Gniewek, Podstawy prawa cywilnego, Warszawa 2011 (lub wydanie nowsze).
6. D. Fuchs, K. Malinowska, D. Maśniak (red.), Kontrakty w ubezpieczeniach, Wolters Kluwer, Warszawa 2020.
7. J. Rajski, Prawo o kontraktach w obrocie gospodarczym, Warszawa 2002.
8. M. Pazdan (red.), System Prawa Prywatnego, t. 20A–20C, Prawo prywatne międzynarodowe, C.H. Beck, Warszawa 2014–2015.
9. J. Ramberg, ICC Guide to Incoterms 2010, Paris 2011; Incoterms 2020. ICC Rules for the Use of Domestic and International Trade Terms, Paris 2019 (lub tłumaczenie polskie ICC Polska).
10. R. Morek, Mediacja i arbitraż (art. 183¹–183¹⁵, 1154–1217 KPC). Komentarz, Warszawa 2006.

II. Literatura uzupełniająca
Komentarze do Kodeksu cywilnego
11. S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna, LexisNexis, Warszawa 2011.
12. K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny, t. I–II, Komentarz, wyd. 10, C.H. Beck, Warszawa 2020 (lub wydanie nowsze).
13. E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 12, C.H. Beck, Warszawa 2025 (lub wydanie nowsze).
14. J. Winiarz (red.), Kodeks cywilny z komentarzem, t. I–II, Warszawa 1989.
15. G. Bieniek, H. Ciepła, S. Dmowski, J. Gudowski, K. Kołakowski, M. Sychowicz, T. Wiśniewski, C. Żuławska, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, t. I–II, LexisNexis, Warszawa 2011.
16. A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. III, Zobowiązania – część ogólna, Warszawa 2014 (lub wydanie nowsze).
System prawa cywilnego i System Prawa Prywatnego
17. S. Grzybowski (red.), System prawa cywilnego, t. I, Część ogólna, Ossolineum, Wrocław 1985.
18. Z. Radwański (red.), System prawa cywilnego, t. III, cz. 1, Prawo zobowiązań – część ogólna, Ossolineum, Wrocław 1981.
19. M. Safjan (red.), System Prawa Prywatnego, t. 1, Prawo cywilne – część ogólna, wyd. 2, C.H. Beck, Warszawa 2012.
20. Z. Radwański, A. Olejniczak (red.), System Prawa Prywatnego, t. 2, Prawo cywilne – część ogólna, wyd. 3, C.H. Beck, Warszawa 2019.
21. K. Osajda (red.), System Prawa Prywatnego, t. 5, Prawo zobowiązań – część ogólna, wyd. 3, C.H. Beck, Warszawa 2019.
22. A. Olejniczak (red.), System Prawa Prywatnego, t. 6, Prawo zobowiązań – część ogólna, wyd. 4, C.H. Beck, Warszawa 2023.
23. J. Rajski (red.), System Prawa Prywatnego, t. 7, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, wyd. 4, C.H. Beck, Warszawa 2018.
24. J. Panowicz-Lipska (red.), System Prawa Prywatnego, t. 8, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, wyd. 2, C.H. Beck, Warszawa 2011.
Monografie i opracowania szczegółowe
25. A. Stelmachowski, Zarys teorii prawa cywilnego, Warszawa 1998.
26. A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, wyd. 4, Wolters Kluwer, Warszawa 2020.
27. E. Łętowska, Prawo umów konsumenckich, Warszawa 2002.
28. M. Orlicki, Umowa ubezpieczenia, Warszawa 2002.
29. M. Orlicki, J. Pokrzywniak, Umowa ubezpieczenia. Komentarz do nowelizacji kodeksu cywilnego, Warszawa 2008.
30. T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I–II, C.H. Beck, Warszawa 2019 (lub wydanie nowsze).
Prawo europejskie i międzynarodowe prawo kontraktów
31. Ch. von Bar, E. Clive (red.), Principles, Definitions and Model Rules of European Private Law. Draft Common Frame of Reference (DCFR), München 2009.
32. O. Lando, H. Beale (red.), Principles of European Contract Law. Parts I and II, The Hague 2000.
33. J. Basedow, J. Birds, M. Clarke, H. Cousy, H. Heiss (red.), Principles of European Insurance Contract Law (PEICL), München 2009 (lub wydanie nowsze).
34. UNIDROIT Principles of International Commercial Contracts 2016, Rome 2016.
35. Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów, sporządzona w Wiedniu dnia 11 kwietnia 1980 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 45, poz. 286).
36. Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzona w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz.U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 z późn. zm.).
Orzecznictwo
Wybrane orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych, dostępne w systemach Legalis, LEX, SAOS oraz na stronie internetowej Sądu Najwyższego – w zakresie zagadnień omawianych na seminarium, ze szczególnym uwzględnieniem orzeczeń dotyczących prawa kontraktów, prawa ubezpieczeń, bezpodstawnego wzbogacenia, odpowiedzialności odszkodowawczej oraz postępowania arbitrażowego i mediacyjnego.

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

• Strona przedmiotu WP-PR-SEM-4DF w USOSweb