Popularyzacja plastyki i historii sztuki w placówkach oświatowych WNHS-HS-PPiHSwPO
Cele przedmiotu:
Przygotowanie studentów do samodzielnego projektowania, organizowania i prowadzenia zajęć popularyzujących historię sztuki i plastykę w placówkach oświatowych oraz instytucjach upowszechniających kulturę, z uwzględnieniem wieku, potrzeb, zainteresowań i poziomu przygotowania odbiorców.
2. Zapoznanie studentów z istotą, znaczeniem i formami popularyzacji wiedzy o sztuce oraz działalnością instytucji zajmujących się jej upowszechnianiem.
3. Rozwijanie umiejętności doboru i stosowania metod oraz technik popularyzatorskich, a także oceniania ich skuteczności w pracy z różnymi grupami odbiorców.
4. Kształcenie umiejętności opracowywania scenariuszy zajęć popularyzatorskich, przygotowywania pomocy dydaktycznych i prezentacji multimedialnych oraz wykorzystywania ich w praktyce edukacyjnej.
5. Rozwijanie umiejętności praktycznego wykorzystywania wiedzy z zakresu historii sztuki i plastyki, w szczególności poprzez analizę i interpretację dzieł sztuki oraz przygotowywanie i prowadzenie zajęć popularyzatorskich.
6. Doskonalenie umiejętności posługiwania się specjalistyczną terminologią z zakresu historii sztuki, konstruowania logicznych wypowiedzi ustnych i pisemnych oraz opracowywania materiałów popularyzatorskich z wykorzystaniem aparatu badawczego i prawidłowo opisanych fotografii dzieł sztuki.
7. Kształtowanie umiejętności samodzielnego zdobywania i aktualizowania wiedzy oraz konfrontowania jej z praktyką zawodową w zakresie popularyzacji sztuki.
8. Rozwijanie umiejętności krytycznej oceny własnych działań popularyzatorskich, ewaluacji zastosowanych metod i technik oraz doskonalenia własnego warsztatu edukacyjnego.
9. Kształtowanie kompetencji społecznych związanych z odpowiedzialnym upowszechnianiem wiedzy o sztuce, rozwijaniem zainteresowań artystycznych odbiorców oraz podejmowaniem działań na rzecz uczestnictwa w kulturze.
10. Przygotowanie studentów do podejmowania działalności popularyzatorskiej w placówkach oświatowych, muzeach, galeriach, ośrodkach kultury i innych instytucjach zajmujących się upowszechnianiem sztuki.
|
W cyklu 2025/26_Z:
Zajęcia mają charakter konwersatorium, to znaczy łączą elementy wykładu z ćwiczeniami oraz komentarzem do ćwiczeń prowadzonym w formie heurystycznej (rozmowy prowadzącej do rozwiązywania problemów w sposób twórczy, wspierający proces tworzenia rozwiązań i samodzielnego dochodzenia do nich). Program zajęć obejmuje: 1. Popularyzacja, definicja i znaczenie popularyzacji. Instytucje powołane do prowadzenia zajęć popularyzacyjnych nauki o sztuce, a zwłaszcza historii sztuki i plastyki, a szczególnie:
|
W cyklu 2026/27_Z:
Cele przedmiotu: 2. Zapoznanie studentów z istotą, znaczeniem i formami popularyzacji wiedzy o sztuce oraz działalnością instytucji zajmujących się jej upowszechnianiem. 3. Rozwijanie umiejętności doboru i stosowania metod oraz technik popularyzatorskich, a także oceniania ich skuteczności w pracy z różnymi grupami odbiorców. 4. Kształcenie umiejętności opracowywania scenariuszy zajęć popularyzatorskich, przygotowywania pomocy dydaktycznych i prezentacji multimedialnych oraz wykorzystywania ich w praktyce edukacyjnej. 5. Rozwijanie umiejętności praktycznego wykorzystywania wiedzy z zakresu historii sztuki i plastyki, w szczególności poprzez analizę i interpretację dzieł sztuki oraz przygotowywanie i prowadzenie zajęć popularyzatorskich. 6. Doskonalenie umiejętności posługiwania się specjalistyczną terminologią z zakresu historii sztuki, konstruowania logicznych wypowiedzi ustnych i pisemnych oraz opracowywania materiałów popularyzatorskich z wykorzystaniem aparatu badawczego i prawidłowo opisanych fotografii dzieł sztuki. 7. Kształtowanie umiejętności samodzielnego zdobywania i aktualizowania wiedzy oraz konfrontowania jej z praktyką zawodową w zakresie popularyzacji sztuki. 8. Rozwijanie umiejętności krytycznej oceny własnych działań popularyzatorskich, ewaluacji zastosowanych metod i technik oraz doskonalenia własnego warsztatu edukacyjnego. 9. Kształtowanie kompetencji społecznych związanych z odpowiedzialnym upowszechnianiem wiedzy o sztuce, rozwijaniem zainteresowań artystycznych odbiorców oraz podejmowaniem działań na rzecz uczestnictwa w kulturze. 10. Przygotowanie studentów do podejmowania działalności popularyzatorskiej w placówkach oświatowych, muzeach, galeriach, ośrodkach kultury i innych instytucjach zajmujących się upowszechnianiem sztuki. |
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
E-Learning
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Punkty ECTS
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
W zakresie umiejętności
Student/ka:
1. (U07) Dobiera i stosuje metody oraz techniki popularyzacji historii sztuki i plastyki, uwzględniając specyfikę odbiorców i miejsce prowadzenia zajęć.
2. (U09) Opracowuje scenariusz zajęć popularyzatorskich, przygotowuje pomoce dydaktyczne i prezentację multimedialną oraz wykorzystuje je w praktyce.
3. (U07, U09) Samodzielnie przygotowuje i przeprowadza zajęcia popularyzujące historię sztuki i plastykę dla różnych grup odbiorców, w szczególności dzieci, młodzieży i dorosłych.
4. (U07, K04) Wykorzystuje analizę i interpretację dzieła sztuki jako narzędzie popularyzacji wiedzy o sztuce oraz ocenia skuteczność zastosowanych metod i form pracy.
5. (U09) Posługuje się specjalistyczną terminologią z zakresu historii sztuki, formułuje logiczne wypowiedzi ustne i pisemne oraz przygotowuje materiały popularyzatorskie z wykorzystaniem aparatu badawczego i prawidłowo opracowanych fotografii dzieł sztuki.
3. W zakresie kompetencji społecznych
Student/ka:
1. (K04) Rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie oraz konfrontowania wiedzy teoretycznej z praktyką zawodową w zakresie popularyzacji sztuki.
2. (K04, K05) Jest gotów/gotowa do krytycznej oceny własnych działań popularyzatorskich, podejmowania samodzielnych decyzji i doskonalenia własnego warsztatu.
3. (K05) Jest gotów/gotowa do podejmowania działań na rzecz upowszechniania wiedzy o sztuce i rozwijania uczestnictwa w kulturze, w tym do współpracy z instytucjami zajmującymi się sztuką.
Kryteria oceniania
Szczegółowe kryteria oceny
Ocena 2 (ndst)
Student/studentka nie opanował/a podstawowych zagadnień dotyczących definicji, celów i znaczenia popularyzacji wiedzy o sztuce. Nie wskazuje głównych instytucji zajmujących się popularyzacją historii sztuki i plastyki ani nie charakteryzuje ich działalności edukacyjnej. Nie zna podstawowych metod i technik popularyzatorskich, w tym metod podających, waloryzacyjnych, aktywizujących i heurystycznych, ani zasad ich dostosowania do wieku i poziomu przygotowania odbiorców.
Student/studentka nie przygotowuje poprawnego miniwykładu, prezentacji, pomocy dydaktycznych ani scenariusza zajęć popularyzatorskich. Nie stosuje metod aktywizujących, dramy, gier dydaktycznych, pracy grupowej, dyskusji, debaty oksfordzkiej ani działań terenowych. Nie wykorzystuje analizy i interpretacji dzieła sztuki jako narzędzia popularyzacji. Nie uzasadnia doboru metod i form pracy ani nie dokonuje podstawowej oceny przygotowanych zajęć. Nie wykazuje wystarczającej znajomości zagadnień wymaganych podczas kolokwium ustnego.
Ocena 3 (dst)
Student/studentka definiuje podstawowe pojęcia związane z popularyzacją historii sztuki i plastyki oraz wyjaśnia jej cele i znaczenie. Wymienia najważniejsze instytucje zajmujące się upowszechnianiem kultury, w tym muzea, galerie, ośrodki kultury, organizacje pozarządowe i placówki oświatowe. Rozpoznaje podstawowe metody i techniki popularyzatorskie oraz wyjaśnia potrzebę dostosowania ich do wieku i przygotowania odbiorców, jednak wymaga wsparcia w ich praktycznym zastosowaniu.
Student/studentka przygotowuje prostą prezentację, miniwykład, podstawowe pomoce dydaktyczne i scenariusz zajęć popularyzatorskich. Podejmuje próby zastosowania dramy, gier dydaktycznych, heurystyki, dyskusji i pracy grupowej. Uczestniczy w analizie przygotowanych scenariuszy i wskazuje podstawowe zalety zastosowanych rozwiązań. Przy wsparciu prowadzącego prowadzi proste zajęcia popularyzatorskie i wykorzystuje analizę dzieła sztuki w pracy z odbiorcami. Podczas kolokwium ustnego omawia podstawowe metody, techniki i zasady popularyzacji, jednak jego wypowiedzi wymagają uzupełnienia i doprecyzowania.
Ocena 4 (db)
Student/studentka poprawnie definiuje i wyjaśnia cele oraz znaczenie popularyzacji, a także charakteryzuje działalność instytucji zajmujących się upowszechnianiem historii sztuki i plastyki. Rozróżnia metody i techniki podające, waloryzacyjne, aktywizujące i heurystyczne oraz uzasadnia ich dobór do wieku, potrzeb i poziomu przygotowania odbiorców.
Student/studentka samodzielnie opracowuje miniwykład, prezentację, pomoce dydaktyczne i scenariusz zajęć popularyzatorskich. Stosuje dramę, gry dydaktyczne, działania grupowe, dyskusję i debatę oksfordzką oraz dobiera formy aktywności do założonych celów zajęć. Wykorzystuje analizę i interpretację dzieła sztuki w popularyzacji wiedzy o sztuce. Przygotowuje i prowadzi zajęcia w różnych placówkach kultury i edukacji, uwzględniając specyfikę miejsca oraz potrzeby uczestników. Analizuje scenariusze zajęć i uzasadnia zastosowane metody oraz formy pracy. Podczas kolokwium ustnego poprawnie omawia metody i techniki popularyzacji oraz zasady ich stosowania, formułując logiczne i merytorycznie poprawne wypowiedzi.
Ocena 5 (bdb)
Student/studentka wykazuje pogłębioną wiedzę na temat definicji, celów, znaczenia i form popularyzacji historii sztuki i plastyki. Samodzielnie charakteryzuje działalność instytucji upowszechniających kulturę oraz wyjaśnia specyfikę prowadzenia działań edukacyjnych w muzeach, galeriach, ośrodkach kultury, organizacjach pozarządowych i placówkach oświatowych. Rozróżnia i porównuje metody podające, waloryzacyjne, aktywizujące i heurystyczne oraz krytycznie ocenia ich skuteczność w odniesieniu do różnych grup odbiorców.
Student/studentka twórczo projektuje i samodzielnie prowadzi zajęcia popularyzatorskie, łącząc miniwykład, prezentację, analizę dzieła sztuki, dramę, gry dydaktyczne, działania grupowe, dyskusję, debatę oksfordzką oraz gry i zabawy terenowe. Opracowuje spójne, atrakcyjne i merytorycznie poprawne scenariusze zajęć oraz oryginalne pomoce dydaktyczne. Trafnie dostosowuje metody i formy pracy do celów zajęć, specyfiki instytucji oraz potrzeb uczestników. Samodzielnie analizuje i ocenia przygotowane scenariusze, uzasadnia zastosowane rozwiązania metodyczne oraz proponuje alternatywne sposoby prowadzenia zajęć. Podczas kolokwium ustnego swobodnie, logicznie i wyczerpująco omawia metody i techniki popularyzacji, porównuje je, wskazuje ich zalety i ograniczenia oraz uzasadnia ich zastosowanie w praktyce. Krytycznie ocenia własne działania i przeprowadza ewaluację procesu popularyzacji.Opis sposobów weryfikacji efektów kształcenia:
Warunkiem dopuszczenia do zaliczenia jest udział w zajęciach.
Ocenie podlega:
- aktywny udział w ćwiczeniach odnotowywany przez prowadzącego
- przygotowanie materiału naukowego w formie prezentacji
na zajęcia popularyzatorskie we wskazanej placówce kultury.
- pozytywne zaliczenie w formie odpowiedzi na pytania prowadzącego na zajęciach kończących.
Ocena jest formułowana wg algorytmu:
Za każde z wymienionych działań jest przypisywana ocena. Ostateczną oceną jest średnia z wystawionych ocen.
Literatura
Literatura obowiązkowa
1. Arends R.I.: Uczymy się nauczać, WSiP, Warszawa 2002
2. Żuk G., Twórcze aspekty działalności muzeów [w:] Twórczość w szkole. Rzeczywiste i możliwe aspekty zagadnienia, red. Barbara Myrdzik
i Małgorzata Karwatowska, Lublin 2011, s. 173-182.
Lektura uzupełniająca:
1. Dziedzic A., Kozłowska W.E., Drama na lekcjach historii, WSiP, Warszawa 1999.
3. Goźlińska E., Jak skonstruować grę dydaktyczną, WSiP, Warszawa 2004.
4. Jałochowska E., Historia sztuki dla dzieci i rodziców. Rozmowy z Kajtkiem, Wyd. Bukowy las, Wrocław 2021.
5. Lewińska B, Kieler W. Ars Longa. Przemiany sztuki od Wenus z Willendorfu do Ogrodu rozkoszy ziemskich. Podręcznik do historii sztuki, cz. 1, CEA, Warszawa 2021.
5. Lewińska B, Kieler W. Ars Longa. Przemiany sztuki od Szpitala Niewiniątek do Huśtawki Fragonarda. Podręcznik do historii sztuki, cz. 2, CEA, Warszawa 2022.
5. Wilder J.B., Historia sztuki dla bystrzaków, Wyd. Helion, Gliwice 2020.
6. Todd H. Kreatywność na zawołanie. Jak odkryć i rozwinąć wewnętrzną moc twórczą, Wyd. OSM POWER, Warszawa 2015.
Uwagi
|
W cyklu 2025/26_Z:
Ukończony I rok studiów I stopnia w zakresie historii sztuki. |
W cyklu 2026/27_Z:
Ukończony I rok studiów I stopnia w zakresie historii sztuki. |
Więcej informacji
Więcej informacji o poziomie przedmiotu, roku studiów (i/lub semestrze) w którym się odbywa, o rodzaju i liczbie godzin zajęć - szukaj w planach studiów odpowiednich programów. Ten przedmiot jest związany z programami:
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: