Design w kulturze WNHS-HS-DwK
Kurs przedstawia design jako zjawisko kultury od około 1760 roku do dziś. Ma układ problemowy. Student poznaje pojęcia potrzebne do opisu przedmiotu i umieszczenia go w kontekście kulturowym, społecznym i ekonomicznym. W grudniu 2026 roku zaplanowano zajęcia w Galerii Wzornictwa Polskiego Muzeum Narodowego w Warszawie (2 h).
Zakres
Narodziny designu: rozdzielenie projektowania od wykonania, rewolucja przemysłowa jako pojęcie sporne, podział pracy w manufakturze Wedgwooda, wzornik i katalog. Wystawy światowe od Londynu 1851 do Paryża 1900 i program reformy Cole’a, Owena Jonesa i Pugina. Arts and Crafts, japonizm i secesja. Narodziny doktryny funkcji i wzornictwa przemysłowego: amerykański system wytwórczości. Werkbund i rola państwa. Konstruktywizm, De Stijl i Bauhaus. Osiedle społeczne: Existenzminimum i utopia zaszyta w funkcjonalizmie. Amerykański styling: zawód industrial designera, streamline, planowane starzenie się produktu. Ameryka obfitości i Europa niedoboru. Szkoła w Ulm: semiotyka, ergonomia, Die Gute Form. Scandinavian Modern: etos dobrego przedmiotu dla wszystkich, projektowanie dla osób z niepełnosprawnościami. Kontestacja: Radical Design, Papanek, Memphis, postmodernizm. Design cyfrowy, usługi i środowisko: interfejs, UX, design thinking, gospodarka obiegu zamkniętego, prawo do naprawy, projektowanie uniwersalne, sztuczna inteligencja.
Efekt po zaliczeniu
Student zna główne etapy historii designu od XVIII wieku do dziś. Rozpoznaje omawiane przedmioty i łączy je z autorami, datami i ośrodkami. Posługuje się pojęciami z zajęć. Umieszcza przedmiot w kontekście kulturowym.
|
W cyklu 2026/27_Z:
Przedmiot przedstawia design jako zjawisko kultury od około 1760 roku do dziś. Kurs ma układ problemowy. Student poznaje pojęcia potrzebne do opisu przedmiotu i umieszczenia go w kontekście kulturowym, społecznym i ekonomicznym. Zakres: Wątki przekrojowe: Autorstwo projektu. Podział pracy i rozdzielenie projektu od wykonania. Koszt pracy ręcznej. Spór metody ze stylem. Forma jako komunikat i jako narzędzie. Efekt po zaliczeniu: Student zna główne etapy historii designu od XVIII wieku do dziś. Rozpoznaje omawiane przedmioty i łączy je z autorami, datami i ośrodkami. Posługuje się pojęciami z zajęć. Umieszcza przedmiot w kontekście kulturowym. |
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Punkty ECTS
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
Absolwent zna i rozumie w pogłębionym wymiarze wybrane współczesne tendencje w badaniach nad kulturą wizualną, designem i percepcją sztuki z uwzględnieniem ich funkcji estetycznych i społecznych
Absolwent potrafi opracować i zweryfikować problem badawczy, przeprowadzając krytyczną analizę zjawisk artystycznych lub różnych rodzajów dzieł sztuki z zastosowaniem wybranych metod typowych dla dyscypliny, w celu określenia ich znaczeń, oddziaływania społecznego i miejsca w procesie historyczno-kulturowym, a następnie sformułować wnioski i dokonać syntezy
Absolwent potrafi połączyć wiedzę z różnych dyscyplin naukowych w zakresie historii sztuki i wykorzystać ją przy rozwiązywaniu złożonych i nietypowych problemów napotkanych w praktyce zawodowej
Kryteria oceniania
Warunek przystąpienia do zaliczenia: obecność na zajęciach. Dopuszczalne są dwie nieobecności.
Forma: zaliczenie ustne. Student wybiera jedną tezę z listy przygotowanej przez prowadzącego. Tezy dotyczą problemów omawianych na zajęciach. Student przygotowuje odpowiedź i przedstawia ją ustnie. Odpowiedź wymaga przykładów obiektów designu, umieszczenia ich w nurcie lub szkole, użycia pojęć z zajęć i odniesienia do kontekstu kulturowego.
Ocena bardzo dobra: trafne rozpoznanie problemu zawartego w tezie, argumentacja oparta na przykładach trafnie umieszczonych w nurcie lub szkole, swobodne użycie pojęć z zajęć, osadzenie problemu w kontekście kulturowym, społecznym i ekonomicznym.
Ocena dobra: poprawne omówienie tezy, przykłady poprawnie umieszczone w nurcie lub szkole, poprawne użycie pojęć z zajęć, kontekst zarysowany ogólnie.
Ocena dostateczna: ogólne omówienie tezy, pojedyncze przykłady, ogólne umiejscowienie ich w nurcie lub szkole.
Ocena niedostateczna: niezrozumienie tezy, brak przykładów lub przykłady błędnie umiejscowione.
Literatura
Pevsner, Nikolaus. Pionierzy współczesności: od Williama Morrisa do Waltera Gropiusa. Przeł. Janina Wiercińska. Warszawa 1978.
Fiell, Charlotte; Fiell, Peter. Design. Historia projektowania. Przeł. Anna Cichowicz. Warszawa 2018.
Mrozek, Józef A. Świat do zaprojektowania. Warszawa 2013.
Sparke, Penny. Design. Historia wzornictwa. Przeł. Ewa Gorządek. Warszawa 2012
Guidot, Raymond. Design 1940–1990. Wzornictwo i projektowanie. Tłum. Joanna Wiatrowska, Ewa Wolańska. Warszawa 1998.
Norman, Don. Dizajn na co dzień. Przeł. Dorota Malina. Kraków 2018.
Norman, Donald A. Wzornictwo i emocje. Dlaczego kochamy lub nienawidzimy rzeczy powszednie. Przeł. Dorota Skalska-Stefańska. Warszawa 2015.
Uwagi
|
W cyklu 2026/27_Z:
W grudniu 2026 roku zaplanowane są zajęcia w Galerii Wzornictwa Polskiego Muzeum Narodowego w Warszawie, 2 h |
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: