Antropologia widowisk WH-KU-M-I-2-AW
Celem przedmiotu jest zapoznanie osób studiujących z najważniejszymi pojęciami, teoriami i metodami antropologii widowisk oraz performatyki, służącymi analizie teatru, performansu i innych praktyk artystycznych. Zajęcia mają na celu rozwijanie umiejętności analizowania dzieł i praktyk performatywnych z uwzględnieniem takich zagadnień jak rytuał, wspólnota, ciało, głos, obraz, pamięć, tradycja, płeć, międzykulturowość, reprezentacja Innego oraz obecność zapośredniczona przez media i technologie. Istotnym celem jest kształcenie umiejętności dobierania i krytycznego wykorzystywania koncepcji teoretycznych do interpretacji konkretnych przykładów, porównywania praktyk wywodzących się z różnych kontekstów kulturowych oraz rozpoznawania ograniczeń stosowanych narzędzi badawczych. Zajęcia służą również doskonaleniu umiejętności samodzielnej pracy z literaturą przedmiotu i materiałami audiowizualnymi, formułowania własnych wniosków i uzupełniania wiedzy, a także przygotowaniu do wykorzystywania zdobytych kompetencji w dalszym kształceniu, działalności zawodowej oraz aktywności związanej z kulturą i życiem społecznym.
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Punkty ECTS
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
- Student/ka zna najważniejsze pojęcia i teorie antropologii widowisk oraz performatyki dotyczące m.in. rytuału, wspólnoty, ciała, głosu, obrazu, pamięci, tradycji i międzykulturowości;
- Student/ka rozumie związki między praktykami performatywnymi a ich kontekstem społecznym, kulturowym, politycznym i technologicznym;
- Student/ka potrafi analizować teatr, performans i inne praktyki artystyczne, uwzględniając relacje między wykonawcą, ciałem, przestrzenią, czasem, medium i odbiorcą;
- Student/ka potrafi wykorzystywać wybrane koncepcje teoretyczne do samodzielnej interpretacji konkretnych dzieł i praktyk performatywnych oraz oceniać przydatność i ograniczenia zastosowanych narzędzi;
- Student/ka potrafi rozpoznawać i porównywać sposoby funkcjonowania rytuału, pamięci, tradycji oraz konstruowania tożsamości w różnych kontekstach kulturowych;
- Student/ka potrafi analizować sposoby, w jakie praktyki performatywne wytwarzają, utrwalają lub negocjują role społeczne, tożsamość oraz sposoby przedstawiania Innego;
- Student/ka potrafi samodzielnie korzystać z literatury przedmiotu i materiałów audiowizualnych, uzupełniać wiedzę oraz formułować i uzasadniać własne wnioski;
- Student/ka jest gotów/gotowa wykorzystywać zdobytą wiedzę i umiejętności w dalszym kształceniu, działalności zawodowej oraz aktywności związanej z kulturą i życiem społecznym.
Kryteria oceniania
Na ocenę końcową składają się:
10% – obecność na zajęciach i bieżące przygotowanie do zajęć.
Dopuszczalne są 2 nieusprawiedliwione nieobecności. W przypadku większej liczby nieusprawiedliwionych nieobecności student/ka ma obowiązek samodzielnego opanowania materiału w terminie wskazanym przez prowadzącą.
40% - aktywność na zajęciach.
50% - esej zaliczeniowy pisany stacjonarnie w wyznaczonym terminie sesji egzaminacyjnej.
Osoby studiujące otrzymują temat lub zestaw tematów do wyboru i przygotowują pracę w czasie 90 minut. Esej powinien wykazać znajomość problematyki omawianej na zajęciach, umiejętność analizy i interpretacji materiału oraz samodzielnego formułowania i uzasadniania wniosków.
Bardzo dobry – Student/ka bardzo dobrze zna i rozumie najważniejsze pojęcia i problemy antropologii widowisk, samodzielnie i trafnie wykorzystuje poznane koncepcje do pogłębionej analizy dzieł, widowisk i praktyk kulturowych, uwzględnia ich kontekst oraz formułuje dobrze uzasadnione wnioski.
Dobry – Student/ka dobrze zna i rozumie najważniejsze pojęcia i problemy antropologii widowisk, poprawnie wykorzystuje poznane koncepcje do analizy dzieł, widowisk i praktyk kulturowych oraz formułuje poprawne wnioski.
Dostateczny – Student/ka zna podstawowe pojęcia i problemy antropologii widowisk oraz potrafi przeprowadzić podstawową analizę dzieła, widowiska lub praktyki kulturowej i sformułować proste wnioski.
Niedostateczny – Student/ka nie zna i nie rozumie podstawowych pojęć i problemów antropologii widowisk oraz nie potrafi zastosować poznanych koncepcji do analizy dzieł, widowisk i praktyk kulturowych ani formułować poprawnych wniosków.
Literatura
1. Antropologia ciała, oprac. A. Chałupnik, J. Jaworska, J. Kowalska-Leder, I. Kurz, M. Szpakowska, Warszawa 2008 [wybór tekstów].
2. Antropologia kultury, oprac. G. Godlewski, L. Kolankiewicz, A. Mencwel, P. Rodak, Warszawa 2005 [wybór tekstów].
3. Antropologia kultury wizualnej, oprac. I. Kurz, P. Kwiatkowska, Ł. Zaremba, Warszawa 2012 [wybór tekstów].
4. Antropologia słowa, oprac. G. Godlewski, A. Mencwel, R. Sulima, Warszawa 2003 [wybór tekstów].
5. Antropologia widowisk, oprac. A. Chałupnik, W. Dudzik, M. Kanabrodzki, L. Kolankiewicz, Warszawa 2005 [wybór tekstów].
6. Eugenio Barba, Nicola Savarese, Sekretna sztuka aktora, Wrocław 2005 [wybrane fragmenty].
7. Homi K. Bhabha, Miejsca kultury, przeł. T. Dobrogoszcz, Kraków 2010 [wybrane fragmenty].
8. Marvin Carlson, Performans, przeł. E. Kubikowska, Warszawa 2007 [wybrane fragmenty].
9. Anya Peterson Royce, Antropologia sztuk widowiskowych, przeł. N. Moszkowicz, Warszawa 2010 [wybrane fragmenty].
10. Edward W. Said, Orientalizm, przeł. M. Wyrwas-Wiśniewska, Poznań 2005 [wybrane fragmenty].
11. Richard Schechner, Performatyka. Wstęp, przeł. T. Kubikowski, Wrocław 2006 [wybrane fragmenty].
12. Wole Soyinka, Mocna krew, przeł. Grzegorz Sinko, „Dialog" 1966 nr 8.
Osobny zestaw lektur do każdych zajęć.
Zwykle około 20–40 stron lektury na zajęcia.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: