Neuronauka edukacyjna WF-FI-KGN-NEE
Celem przedmiotu jest wyposażenie studenta w aparat pojęciowy i warsztat metodologiczny pozwalający krytycznie oceniać relację między danymi neurobiologicznymi a praktyką edukacyjną. Po ukończeniu zajęć student samodzielnie odtwarza mechanizmy neuronalne leżące u podstaw uczenia się, rekonstruuje argumentację prowadzącą od wyniku eksperymentalnego do rekomendacji dydaktycznej i wskazuje jej słabe ogniwa, a także planuje, przeprowadza i raportuje własne badanie replikacyjne w małej skali. Student zyskuje ponadto kompetencję komunikowania wyników badań kognitywistycznych odbiorcom spoza dyscypliny — nauczycielom, rodzicom, decydentom — oraz odróżniania twierdzeń ugruntowanych empirycznie od neuromitów obecnych w obiegu popularnym.
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Poziom przedmiotu
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
Wiedza
KOG1_W07
Student charakteryzuje ludzki mózg jako system przetwarzający informację i porównuje jego algorytmy uczenia się z algorytmami sztucznych sieci neuronowych, wskazując źródła przewagi mózgu: uczenie z małej próby, generowanie hipotez, język myśli.
Student klasyfikuje systemy pamięciowe — operacyjną, epizodyczną, semantyczną i proceduralną — oraz przyporządkowuje im właściwe struktury mózgowe i mechanizmy plastyczności synaptycznej.
KOG1_W09
Student wyjaśnia hipotezę recyklingu neuronalnego na przykładzie czytania i liczenia, identyfikując biologiczne ograniczenia oraz kulturowe źródła tych kompetencji.
Student charakteryzuje cztery filary uczenia się (uwaga, aktywne zaangażowanie, informacja zwrotna o błędzie, konsolidacja) i przypisuje każdemu z nich mechanizm neuronalny oraz świadectwo empiryczne, na którym się opiera.
KOG1_W14
Student argumentuje na rzecz interdyscyplinarnego statusu neuronauki edukacyjnej, identyfikując wkład neurobiologii, psychologii, filozofii nauki i pedagogiki oraz konsekwencje tego dorobku dla polityki edukacyjnej.
Student identyfikuje neuromity funkcjonujące w dyskursie edukacyjnym i klasyfikuje typy błędów wnioskowania prowadzące od danych neurobiologicznych do zaleceń dydaktycznych: nadmierną generalizację, pominięcie założeń pomostowych, przejście od korelacji do interwencji.
B. Ćwiczenia
Wiedza
KOG1_W18
Student rozróżnia deklaratywny i proceduralny szlak pamięciowy oraz przyporządkowuje im strategie dydaktyczne opisane w literaturze modułu: przywoływanie wiedzy, przeplatanie, powtórki interwałowe, nauczanie bezpośrednie.
Student definiuje standardy metodologiczne replikacji badania edukacyjnego (operacjonalizacja zmiennych, dobór i liczebność próby, grupa kontrolna, wielkość efektu, wymogi etyczne) i odróżnia replikację bezpośrednią od konceptualnej.
Umiejętności
KOG1_U09
Student rekonstruuje argumentację stojącą za wybranym zaleceniem dydaktycznym, wyodrębniając przesłanki empiryczne, milczące założenia pomostowe oraz wniosek normatywny.
Student konstruuje uzasadnienie przyjętego planu replikacji i interpretacji uzyskanych wyników, odwołując się do przesłanek metodologicznych oraz ograniczeń własnego badania.
Student formułuje kontrargumenty wobec nieuprawnionych generalizacji neurobiologicznych, oceniając siłę świadectw empirycznych przywoływanych na ich poparcie.
Kompetencje społeczne
KOG1_K08
Student prezentuje wyniki własnej replikacji odbiorcom spoza kierunku w sposób uwypuklający znaczenie kognitywistyki dla praktyki edukacyjnej i podejmuje dyskusję z ich zastrzeżeniami.
Student współpracuje w zespole badawczym, dzieli role i bierze odpowiedzialność za rzetelność raportowanych danych, w tym za ujawnienie wyników niezgodnych z oczekiwaniami.
Kryteria oceniania
Wykład — egzamin:
egzamin pisemny — 100% oceny, w tym część zamknięta (test) stanowiąca 60% punktów egzaminu oraz część otwarta — dwa studia przypadku wymagające analizy opisu interwencji edukacyjnej i wskazania błędów wnioskowania — stanowiąca 40% punktów egzaminu;
warunek przystąpienia: uprzednie zaliczenie ćwiczeń;
próg zaliczenia: 60% punktów ogółem, przy czym konieczne jest uzyskanie co najmniej 50% punktów w części otwartej — wynik testu nie kompensuje braków w analizie przypadku.
Ćwiczenia — zaliczenie na ocenę:
raport z replikacji (zespołowy) — 35%
pisemna rekonstrukcja argumentu (indywidualna) — 25%
prezentacja wyników i udział w dyskusji recenzenckiej — 20%
ocena pracy zespołowej według karty obserwacji: ocena prowadzącego oraz ocena koleżeńska — 20%
Warunki formalne zaliczenia ćwiczeń:
Obecność na zajęciach; dopuszczalne są dwie nieobecności nieusprawiedliwione. Trzecia i każda kolejna nieobecność wymaga zaliczenia materiału na dyżurze, a przekroczenie pięciu nieobecności łącznie skutkuje niezaliczeniem formy zajęć.
Zatwierdzenie protokołu badawczego na konsultacjach przed rozpoczęciem zbierania danych.
Złożenie wszystkich czterech elementów oceny; brak któregokolwiek uniemożliwia wystawienie oceny.
Uzyskanie co najmniej 60% punktów łącznie oraz co najmniej 50% punktów z raportu z replikacji.
Sama obecność na zajęciach nie stanowi podstawy zaliczenia.
Oceny z wykładu i z ćwiczeń wpisywane są osobno, zgodnie z zasadami obowiązującymi w USOS.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: